دامی ست که کارایی خاصی دارد

آیین اهورایی خاصی دارد

سبز است ولی عبور از آن ممکن نیست

چشمان تو گیرایی خاصی دارد

چشمت اکسیر غریبی ست، طلا داری تو

گرچه افسوس نگاه گذرا داری تو

با تو سهل است تمنای مسیحا شدنم

در سراپای تنت روح خدا داری تو

حاجی مکه ی اندام قشنگت شده ام

بس که صحرای منا، مروه، صفا داری تو

تن تو مثل جوادیه ی تهران شده است

این همه بچه ی شیطونِ بلا داری تو

بی تو دیوار به دیوار دلم تنهایی ست

باز برگرد به این خانه که جا داری تو

دل من لحظه لحظه در پی تو

عمر سعدم، خریدار ری تو

تو با حور و پری ها هم نژادی

فدای خالق دی ان ای تو !

عاشق شده با حال خراب افتاده

از شور و نشاط و تب و تاب افتاده

یک مورچه ای شاعر چشمان تو شد

در لانه اش انگار که آب افتاده

ای هموطنان که جانتان جان من است

بوسیدنتان رسم بهاران من است

بر چهره تان اخم نبینم نوروز

لبهای شما پسته ی خندان من است

خانم اجازه! من شما را دوست دارم

آن چشمهای آشنا را دوست دارم

مثل گلی لبخندتان آرامبخش است

لبخند ناب و باصفا را دوست دارم

جز دوستی و راستی در چهره ات نیست

آیینه های بی ریا را دوست دارم

بادم که با پاییز موهایت رفیقم

زلف پریشان و رها را دوست دارم

فرقی ندارد خوب یا بد، هر چه باشد

با تو تمام قصه ها را دوست دارم

زندیق بودم چشمهایت مومنم کرد

بعد از تو من حتی خدا را دوست دارم

ارگی شد و آوار به آوار گریست

منصور شد و به پای هر دار گریست

زانو زد و روبروی آیینه نشست

بر شانه ی تنهایی خود، زار گریست

مستان اگر میخانه ها را می شناسند

چشمان من هم شانه ها را می شناسند

گاهی تفاهم خارج از ادراک عقل است

دیوانه ها دیوانه ها را می شناسند

عیبی ندارد عار گمنامی که مردم

در پیله هم پروانه ها را می شناسند

ترسی ندارد دام تا مرغان زیرک

در دام رنگین، دانه ها را می شناسند

برخیز ما هم قصه ی خود را بسازیم

آیندگان افسانه ها را می شناسند

با آمدنت رنگ جهان آبی شد

سرتاسر سرزمین جان آبی شد

تو چشم گشودی همه جا روشن شد

لبخند زدی و آسمان آبی شد

تو را با چشمه ساران گریه کردم

تو را در هر بهاران گریه کردم

مرا یاد تو می انداخت باران

تو را باران به باران گریه کردم

وقتی که چراغ رابطه تاریک است

این مرگ شبیه سایه ای نزدیک است

یک قصه پر از دیالوگ خاموشی...

تنهایی من بی تو دراماتیک است

شعر چیزی مثل انشاست

واژه واژه خلق معناست

مثل حسی کودکانه

کنجکاو و بس شکوفاست

ساده و سهل و صمیمی

مثل مشق آب باباست

یا که در آغوش مادر

مثل حس ناب رویاست

یا شبیه فال حافظ

در شب زیبای یلداست

شعر تکلیف دل است و

زنگ تفریح الفباست

زندگی چون یک دریچه

شعر، آن چشم تماشاست

این شعر ترجیحا برای بچه های گل پنجم ابتدایی سروده شده است.

یک سوره که از بسملش از تنهایی...

انگار که آب و گلش از تنهایی...

فریاد بلند "قل هو الله احد"

یعنی که خدا هم دلش از تنهایی...

به سیب وسوسه ای از بهشت عالی تو

هبوط کرده ام اینبار در حوالی تو

لبالب از عطش و آتش جگرسوزم

کجاست جرعه ای از چشمه ی زلالی تو

تویی تو آهوی اهلی جنگل دل من

و من پلنگ پر از عشق ِ خال خالی تو

شبیه آینه ام صاف و ساده و یکرنگ

مباد بشکنَدم سنگ بی خیالی تو

خدا کند که علی رغم بخت تاریکم

ستاره ی تو شوم در یکی لیالی تو

و عید میشود امشب بساط من جور است

اگر طلوع کند ابروی هلالی تو

از بس که دلش عاشق و در بند علی ست

لبخند خدا شبیه لبخند علی ست

آیات دگر آینه جیبی هستند

آیینه ی قدی خداوند علی ست

در تو چه دنیاییست دنیا با تو زیباست

من قطره ام وقتی که چشمان تو دریاست

آنقدر نزدیکی به احساسم که حتی

حال و هوای عشقبازی با تو پیداست

با تو چقدر این روزهایم فرق دارند

با تو چقدر این آسمانم طاق بالاست

اینجا برای جاذبه های زمینی

حتی قوانین زمین درگیر حوّاست

باید که از باغ تنت سیبی بچینم

وقتی که فردا بینمان دیوار حاشاست

من شاعرم دنیای من خیلی بزرگ است

با تو ولی دنیای من بدجور زیباست

با قلب پر از صفای خود خواهم خواند

با لهجه ی آشنای خود خواهم خواند

آنقدر به چشمان تو ایمان دارم

یک روز تو را خدای خود خواهم خواند !

دوباره در هوای تو شبیه یک ترانه ام

دوباره پا به پای تو ببین چه عاشقانه ام

دوباره میتپد دلم برای خاطرات تو

پرنده میشوی و من شبیه آشیانه ام

زلال و پاک بودی و به یاد چشمهای تو

ببین چه چشمه چشمه ام ببین چه رودخانه ام

تو رفتی و پس از تو دل دوباره بی دلیل ماند

برای بی تو ماندنم چقدر بی بهانه ام

هنوز با تو زنده ام پس از گذشت روزها

هنوز با تو روشنم چراغ گرم خانه ام

دوباره خواب رفته ای در ابتدای قصه ام

نگو که گوش میکنی به غصه ی شبانه ام

شبت بخیر نازنین! شبت پر از ستاره ها

سر قرارمان بیا رفیق جاودانه ام

هر چند دلی تباه داریم خدا

هم نامه ی بس سیاه داریم خدا

خود دادِ غنا و بی نیازی زده ای

از ما بگذر گناه داریم خدا

مادر که دلش صفای قرآن دارد

حق در حق او آیه ی احسان دارد

هر کس باشد مادرش از او خشنود

در دست خودش کلید رضوان دارد

تنی چون ساقه ی ریواس داری

لبی چون میوه ی گیلاس داری

شبیه چشمهایت را ندیدم

نگاهی مملو از احساس داری

مرا با عشق خود هم جاده کن تا...

مسیر عاشقی را ساده کن تا...

تویی که چشمهایت عاشقم کرد...

مرا با بوسه ای آماده کن تا...

نوشتم با سر انگشتم به شیشه...

به سنگی چون حدیث لوح و تیشه...

نوشتم با تمام شعرهایم...

تو را من دوست دارم تا همیشه...

زندان بزرگی که زمین است، عزیز

بی یوسف خود سخت غمین است عزیز

هر روز دروغ و ستم و فقر و فریب

دنیای بدون تو همین است عزیز

بی روی تو در بساط من جز غم نیست

اندوه من از فراق رویت کم نیست

جز با تو در این بهشت دنیا به خدا

حوا که زیاد است؛ دلم آدم نیست

از شهر شما چشمِ خماری بردم

شبهای پر از گریه و زاری بردم

از من تو دلی به بی قراری بردی

من گل سری از تو یادگاری بردم

رفتی و نماند در دلم صبر و قرار

بردی همه حاصلم جز این ناله ی زار

زرد است همه دفتر من برگ به برگ

سبز است ولی خاطره ات مثل بهار

در بازی عاشقانه ها تک هستی

من بادم و تو... که بادبادک هستی

انگار که من بچه ی شیطان هستم

آنقدر که تو مثل عروسک هستی

روشنم در سایه بگریزم که چه

گلشنم با خار آمیزم که چه

چون سهیلم گوشه گیر از اختران

زهره وار از ماه آویزم که چه

رهگذارم کوچه های بی کسی

در خیابان تو پر ریزم که چه

چشمه باشم بعد از این در جوی خود

پر ملال از ابر پاییزم که چه

قانعم با دانه های اشک هجر

از سر این دام برخیزم که چه

همت عالی بخواه از دل "ادیب"

در پی پندار ناچیزم که چه

با همه میناگری ها جام مینایم شکست

با تمام سرخوشی ها قلب شیدایم شکست

تا صلیب عشق رفتی با مسیحا دم زدی

روح قدسی یافتی تو، من چلیپایم شکست

خواستم تا از فراقت ناله و افغان کنم

بغض سنگین سکوتت در گلو نایم شکست

بوسه ای شیرین، نگاهی تلخ، کوچه، نور ماه

و آن حیا و شرم حوایی تقاضایم شکست

با "ادیب عشق" این رسم وفاداری نبود

طاق کسرای دلت بودم ستونهایم شکست

به کلبه مجازی "شعر ادیب" خوش آمدید.

لطفاً با "دل" وارد شوید.